طراحی گره های اتصال در مهاربندی فولادی یک جنبه حیاتی برای اطمینان از ایمنی و قابلیت اطمینان کل سیستم مهاربندی است که نیازمند توجه ویژه به چندین جنبه است. ابتدا، استحکام گره باید با مقاومت عضو مهاربندی مطابقت داشته باشد که بتواند نیروهای محوری، لنگرهای خمشی و نیروهای برشی را منتقل کند و از تبدیل شدن به نقطه ضعف سازه جلوگیری کند. غلظت تنش در گره باید در مرحله طراحی محاسبه شود و بارها باید با استفاده از اقداماتی مانند صفحات سفت کننده یا دنده ها برای جلوگیری از شکست موضعی توزیع شوند.
دوم، انتخاب روش اتصال حیاتی است. روش های متداول عبارتند از اتصالات پیچی، جوشکاری و اتصالات پین. اتصالات پیچی جداسازی و تنظیم را تسهیل می کند، اما درجه پیچ و پیش بارگیری باید الزامات را برآورده کند. اتصالات جوشی تداوم و استحکام بالایی را فراهم می کنند، اما کیفیت جوش و تنش پسماند باید کنترل شود. اتصالات پین برای گره های لولایی مناسب است و امکان چرخش را فراهم می کند، اما مقاومت برشی پین باید تأیید شود.
سوم، سفتی و انعطاف پذیری گره باید متعادل باشد. گره های بیش از حد صلب ممکن است منجر به تمرکز تنش شوند، در حالی که گره های بیش از حد انعطاف پذیر ممکن است باعث تغییر شکل بیش از حد شوند. محدودیت های گره باید بر اساس رفتار کلی سیستم مهاربندی در مرحله طراحی تعیین شود. به عنوان مثال، گره باید بتواند با جابجایی های خاصی به دلیل تغییرات دما یا نشست فونداسیون سازگار شود. علاوه بر این، جزئیات ساختاری گره ها را نمی توان نادیده گرفت، مانند آرایش جوش ها، فاصله و فاصله لبه پیچ ها، و اجرای اقدامات ضد خوردگی. این جزئیات به طور مستقیم بر دوام و عمر خستگی گره ها تأثیر می گذارد.
